Ach, to niebo. Raz jest gorzkie, ostre i nieprzyjemne. Ale nie dziś. Dzisiaj jest łagodne, miłe dla oka, aż chce się żyć. Za gardło ściska mnie nieopisana radość. Krzyknąłbym ze szczęścia, aby móc to jak najlepiej przeżyć. Zero znużenia, zero znudzenia. Pogodność, swobodny lot, bez jakichkolwiek brudów. Takie pory jak ta, nie zdarzają się często. Może to i lepiej, gdyż będę z niecierpliwością czekał na następne. Przychodzą one znienacka. Dusza mnie o tym informuje. Mogę zaczerpnąć łyk świeżego powietrza, które jest jak nowe życie. Dawka pozytywnej energii. Spokój, ale nie senność. Cisza, ale nie zamyślenie. Czuwanie, ale nie znudzenie. Czuwanie z pojawiającym się na ustach uśmiechem. Ale na co? Na zatrzymanie tych chwil. Tej godziny świętości? Czy może na to jaka była przeszłość i jaka szykuje się przyszłość? O jakie kolory tutaj chodzi? Tylko o te wymarzone. O te, które najwięcej znaczą. O te, które oczy chcą codziennie oglądać. Świt, poranek, popołudnie, wieczór, noc. To tylko słowa, ale ileż znaczą. Ileż znaczą przez wyobraźnię. Wyobraźnię, która tworzy umysł. Umysł, który jest taki jaka przede mną w tej chwili przyroda... Porządek. Zgodna kolejność z ruchem wskazówek zegara, ale nie pedantyzm. Musi być miejsce na improwizację i spontaniczność, ale nie kłopoty. Na wspaniałe czucie, poddanie się czemuś wyższemu niż człowieczeństwo. Mój chód jest równomierny, ale nie określony. Zgodność z umysłem. Stan najwyższej jaźni, prawie trans, ale wciąż czucie, jednak bez emocji. One są, ale nie tutaj. Tutaj jestem JA, ale nie z otoczką, tylko nagi i wyższość. Coś nieograniczonego. Głębsza siła, zanik płytkości. Ekspansja myśli, ale nie za daleka. Płynność, smak, elegancja. Dostateczne uniesienie. W danym momencie, reszta nieistotna. Brak zbędnych pytań. Uzupełnianie się bez obaw. Nadzieja na szybki powrót, na tę samą falę. Nicości, pokoju i rześkości. Odrębny segment, próżnia w czasie wydarzeń. To jedno słowo zastępujące inne. Wolność.

Siedzę sobie w lesie na pniu zwalonego drzewa przez zeszłoroczną, lipcową burzę. Leży na pewnym wzniesieniu, gdzie można spokojnie usiąść, wypocząć i wsłuchać się w przyrodę. To ostatnie najlepiej wychodzi mi wczesną jesienią, gdy kończy się lato. Czas dynamiki przeminął. Pozostaje spokój. Znowu mogę operować żywiołami i swoim umysłem. Wsłuchać się w szum drzew i tych gałęzi uginających się pod wpływem wiatru. Obserwować promienie słońca na czystym, nieskalanym niebie późno popołudniową porą. Jest lekki chłodek. Lecz ani za zimno dla duszy, ani za ciepło. Smak wrześniowej zieleni powoduje, że życie jest jednak coś warte. Że to nie tylko ubieganie się za doczesnymi sprawami, że umysłem nie zawsze kieruje płytkość spraw materialnych. W lesie czuję się uduchowiony. Łapie duszę za nogi i cieszę się tym, że coś znaczę. Te chwile przynoszą mi największe uniesienie, optymizm i głębokość. Czuję swój rytm. Czuję swój bieg, mimo iż jest cisza, spokój i kompletna estetyka.